خیلی ها که می آن و زندگی ما در خونه گلی رو می بینند براشون این سوال پیش می آد که آیا شما حوصله تون اینجا سر نمی ره؟

واقعیتش نه. ما از تو ترافیک نشستن، ساعت ها پای کامپیوتر نشستن، خود رو با مسائل سطحی و تئاترهای بی مزه سیاست مداران مشغول کردن، اخبار گوش دادن و کانال ماهواره عوض کردن حوصلمون سر می ره. وگرنه نگهداری باغ و خونه و رسیدگی به زندگی شخصی و تدارک برای میهمانان آنقدر وقتمون رو زیبا پر می کنه که وقت آزاد چندانی باقی نمی مونه تا حوصلمون سر بره.

خانم دکتری از تهران میهمان ما بودند. پس از تجربه 24 ساعته در خونه گلی دیگه واقعأ حوصلشون سر رفته بود و اعتراف کردند که نشستن پشت فرمان خودرو در ترافیک شهر تهران بهشون احساس امنیت میده!

والا من که نمی فهمم.....

اخیرأ یک جهانگرد حرفه ای میهمان ما بود. این مرد چهل و چند ساله انگلیسی که چند سال پیش از بازار بورس لندن کنار کشیده بود و به یکی از جزایر کاراییب مهاجرت کرده بود پس از اینکه بر سر معامله ملکی پیر زنی آلمانی که بعدها متوجه شد از نازیها بوده سرش را کلاه می گذارد و کلی از ثروتش را بالا می کشد به جهانگردی روی می آورد. صحبت با وی که اعصاب فولادین هم می خواست اما بینش جدید را آشمار می ساخت اگر مخاطب وی می دانست چگونه صحبت تجربه سالها سفر و کار در بازار دزدان لندن را مدیریت کند. او می گفت گوگل یک موتور جستجوی بیخودی است که از رفتن به یک کتابخانه خوب بسیار ضعیف تر عمل می کند اما بهترین است که داریم به طور مثال اگر شما خواسته باشید مطلبی را جستجو کنید کلی اطلاعات بیخود و بی فایده از سالها پیش برای شما بالا می آورد و کلی وقتتان را می گیرد تا به نتیجه دلخواه برسید اما با رجوع به یک کتابخانه و با راهنمایی کارکنان آن می توانید سریع و دقیق به مقصد برسید در نتیجه گوگل کلی وقت شما را می گیرد. من موافقم.

او می خواست در باره انتخابات ایران صحبت کندو من سکوت کردم. گفتم از سیاست بیزارم بریم سر مطلبی دیگر. او ادامه داد و گفت می دانی در بریتانیا که کهن ترین دموکراسی دنیا را دارد فقط 31 درصد از مردم رای می دهند و آیا این به این نشان نیست که دموکراسی ما شکست خورده؟ و ایا بهتر نبود زمانی که ما فقط یک ملکه داشتیم مگر او چقدر می توانست دزدی کند و بخورد اما حالا 650 تا عضو در دو پارلمان هم داریم که هر کدام برای خودشان شاه دزدی هستند . اصلأ به چه درد می خورد این مثلأ دموکراسی ما در بریتانیا!

جالب بود شنیدن سخن دل.

راستی او قله لوتسه رو هم صعود کرده بود!

در روز زمین پاک همشهریان گرامی ما زباله های مسافرین نوروزی را از بعضی از نقاط جنگل های دو هزار و سه هزار پاک کردند

به یاد داشته باشیم که ساختن ویلاهای در اندشت و بی قواره و بی هویت که ماهها از سال رو خالی از سکنه هستند و صرفأ برای "استفاده" در بعضی روزهای سال می باشند از دهها تن این زباله ها بد تر هستند.

زمین پاک فقط به مفهوم عدم زباله در آن نیست

اخیرأ خیلی به فکر غرور و تکبر هموطنان عزیز فکر می کردم اما امروز به این مقاله برخوردم که دیدم مثل اینکه این واقعیت مانند خیلی از چیز ها جهانی شده

بخشی از این مقاله رو اینجا کپی می کنم کسی کلشو خواست ایمیل بزنه براش می فرستم

A provocative talk given recently by Dr. Ted Machler of Clearwater lamented "the near death of civility" as evidenced, among other things, by the decline of courtesy, loyalty, service, competence, volunteerism, community, quality and charitable giving. He critiqued institutions from the church to the IRS and noted that we've become a world of technicians, rather than humans, seeking entitlements, power, affluence and status. Dr. Machler lay the blame on a modern-day pride and prejudice -- a pervasive egotism that centers on one's self and lacks care and consideration for the other.

در روستاهای اطراف خونه گلی  کسی با ساعت جدید کاری نداره همه با ساعت قدیم کار می کنند حالا ماجرایی که یکی از دوستان در لنده برام تعریف کرد رو می گم

 در یکی از کلاس های درس در تهران در دهه 30 یا 40 دقیقأ نمی دانم دانش آموزی درس می خواند که خیلی شوخ بود روزی به دبیرشان می گوید آقا می دانستید از فردا ساعت رو یک ساعت به عقب می کشند؟ دبیر بلافاصله جواب داد : به زمین ریده اند می خواهند به زمان هم برینند!

خاطره ای دارم از روزهای نخست تحصیلات پزشکی در بریتانیا که شاید برای بعضی ها جالب باشه

یک استاد داشتیم به نام دکتر شو دان. روز اول که اومد تو سالن کنفرانس گفت ما پزشکان بر خلاف عموم که روزهای یکشنبه می روند کلیسا و برای شفای بیماران دعا می کنند برعکس به کلیسا می رویم تا برای شیوع بیشتر بیماری و افزایش بیشتر تعداد بیماران دعا کنیم.ما هم که جوان بودیم و مشنگ زدیم زیر خنده! اگر چه او استاد این جمله رو به ظنز گفت اما تجربه تقریبأ دو دهه در انگلیس به من ثابت کرد که چطور تولید کنندگان مواد غذایی صنعتی به پسر خاله های خودشان در صنعت داروسازی نان می رسانند. اگر کل محتویات یک فروشگاه زنجیره ایی مواد غذایی در اروپا و یا ایران فرقی نمی کند را جمع کنیم به اندازه یک بقالی کوچک مواد غذایی سالم در آن یافت نمی شود. مجید دوستمون که اخیرأ پیشمون بود می گفت فرزین دیگه در تهران تقریبأ غذایی که ما بتونیم بخوریم پیدا نمی شه همه چیز بسته بندی و فرآوری شده و  صنعتی داره میشه

خب بیخود نیست که هفت  خواهران داروسازی دنیا سودهای چند صد ملیارد دلاری اعلام می کنند. کل دنیا رو شرکت های "تولید"مواد غذایی دارند با آب و روغن سمی و نگهدارنده های "مجاز"بیمار می کنند. اخه یک آدم مسئول پیدا نمیشه بپرسه کدوم فلان شده ایی مجوز این مواد "مجاز " رو صادر می کنه؟

من هم تو این گوشه از دنیا هی دارم زور می زنم همه چیز رو غیر صنعتی به خورد میهمانان خونه گلی بدم اما دوستان با چک و چانه زدن کارم رو خراب می کنند. درسته روغن کنجد شده بیست هزار تومان اما اگر دویست هزار تومان هم بشه ارزششو داره اما خب شما هم بایستی همراهی کنین دیگه.!! راستی با دویست هزار تومان چقدر میشه قرص قلب خرید؟ من این روزها فقط برای خرید پوشک به داروخانه میرم!

یکی از بزرگترین چالش های زندگی به سبکی که ما در آن یعنی در خانه گلی هستیم عدم نیروی کار است

مدتها است که باغبان نداریم ( 1 یافت نمی شود 2 یافت بشود کار نمی کنند و فقط حقوق و مزایا می خواهند و متأسفانه و هزار متأسفانه کارگر افغانستانی هم پیدا نمی شود-خدا پدر همه شان را بی آمرزد)و نگهداری از باغ و فشار جسمانی که به انسان وارد می کند کم کم به اشکال مختلف یعنی دردهای مفاصلی در من خودنمایی می کند

امسال باغ علارغم کلی تلاش یک نفس من در تابستان برای آبیاری و علف تراشی و سم پاشی و در پاییز برای برداشت و تحویل محصولی که کود شیمیایی نخورده و از ارقام کمیاب مرکبات هستند حتی در حد خرج خود نیز ما را یاری نکرد و ما الان بدهکار باغ هستیم.

دیروز استا شعبان که اومد کمک دور درختان رو شخم بزنیم می گفت 20 سال پیش برگ چای می فروخت کیلویی 400 تومان و الان هم حتی از آین رقم کمتر است

پارسال 20 لیتر روغن سمپاشی بود 16000 تومان دیروز 8 لیتر خریدم 32000 تومان در حالیکه قیمت فروش محصول باغ امسال بین 10 الی 20 در صد پایین تر از پارسال بود

پارسال کارگر بود روزی 15000 تومان امسال 30000 تومان

قدیمها همه چندین بچه داشتند و لااقل پول کارگر نمی دادند الان همون یکی دو تا هم که دارند کار کشاورزی نمی کنند و شمس گرچه خیلی تو باغ همراهی می کنه و کار می کنه اما هنوز خیلی کوچیکه....

اینهم از اقتصاد کشاورزی خونه گلی

که نمونه ای است از کل منطقه. زندگی در روستا صرفأ به معنی روستایی زیستن نیست و این طوری است که اقلیت قابل توجه ایی از مردم منطقه ما زندگی می کنند، آنان مانند کسانی هستند که زندگی مصرف گرایانه شهری دارند اما به دلایلی در روستا هستند که خود روز به روز به محله های فقر حاشیه شهری بیشتر شباهت پیدا میکنه تا روستایی هویت دار.

پیش به سوی ویلاسازی!

جالبه آدم بدونه توریست های خارجی در مورد ایران چه نظری دارند. یک آقای آلمانی از مونیخ که در دوران پیش از فروپاشی دیوار برلن به آلمان شرقی سفر کرده بود دو ماه پیش که پیشمان بود گفت " ایران من رو یاد آلمان شرقی، مراکش و اسپانیای دهه 70 میلادی می اندازه" !!! 

به نظر من هم دقیقأ زد وسط خال!

در زمان شاه من یک کودک دبستانی بودم و در تلوزیون سریالی پخش می شد به نام دایی جان ناپلئون که من اجازه نداشتم این برنامه رو تماشا کنم در حالی که در طول روز بارها از این و اون می شنیدم که فلان اتفاق در این برنامه افتاده و خلاصه خیلی ها راجع بش صحبت می کردند و من افسوس می خوردم که اجازه ندارم اونو ببینم.

تا این که گذشت زمان و زمانه ما رو برد به لندن . یک روز خبر رسید که ایرج پزشکزاد نویسنده این سریال تلوزیونی در دانشگاه لندن سخنرانی داره. گفتم دیگه الان اجازه دست خودمه و حتمأ باید برم و در این سخن رانی شرکت کنم و این مرد رو از نزدیک ببینم. عصر به یاد ماندنی بود. و کلی از رمز سیاست انگلیسی ها و چطوری زمانی که فقط 20 ملیون جمعیت داشت نصف دنیا رو با پخش شایعه و ایجاد تفرقه و رعب می گردوند  یاد گرفتم . 

همه جور آدم آمده بود از سانتال مانتالهای زمان شاه گرفته تا دانشجویان تازه از کشتی پیاده شده و خلاصه اخیرأ که خبر فوت همسر دوست عزیز شادروان سعید گودرزنیا رو شنیدم به یاد آن غروب در لندن افتادم. او نیز در آن سخنرانی حضور داشت.

پوران گودرزنیا از بین ما رفت. روحش شاد. 

چندی پیش یک قرقاول بسیار زیبا و چاق و چله دم درمان بود و ما در کنار او ایستاده بودیم تکان نمی خورد اما تا خواستیم به او نزدیک شویم اول دوید و بعد پرواز کرد

از یک شکارچی قدیمی که ماجرا رو پرسیدم گفت ویلاسازی بی رویه و تخریب مزارع و باغ ها سبب شده محیط زیست این پرنده و پرندگان دیگر کم بشه و الان سردرگم شده اند.

پیش خودم فکر کردم مثل اینکه ما سازمانی داریم تو این مملکت به اسم سازمان حفاظت از محیط زیست؟ یا من گیج می زنم؟؟